Tarih: 16.01.1996
Yer: Mersin
Olayı Yaşayan: Feride Ünsal

- Bazen öyle günlerimiz olur ki, sabah erkenden kalkar, o günün özel bir gün olacağını hissederiz. Sebebini bilmeyiz ama garip bir mutluluk hissiyle güne başlarız.... Üstelik en inanılmaz sıkıntıların ortasında yaşadığımız bir dönem de olsa....
Mersin - Alanya arasındaki bir otobüs yolculuğunda tanıştığım Feride Hanım yaşadığı bazı normal ötesi olayları anlatırken sözlerine bu cümlelerle başlamıştı... Feride Hanım'ı dinlemeye devam edelim....
- 19 Eylül 1975 yılında, ailece felaketlerin tam ortasında bulmuştuk kendimizi. Öyle ki, her yeni başlayan günden korkar olmuştuk. Bugün ne olacak, hangi felaket gelip bizi bulacak düşüncesi ve paniği ile yaşıyorduk. Haksızda sayılmazdık. 3 ay ara ile anne-babamı kaybetmiş, emekli maaşımın bağlanması uzadıkça uzamış, ev sahibimiz evi satmış, çok uzak bir akrabamın evine birkaç parça eşya ve iki kız kardeşimle birlikte sığınmıştık....
Başımıza gelenler bunlarla kısıtlı değildi....
Ciğerlerinden rahatsız olan küçük kız kardeşimin, devamsızlık nedeniyle çok sevdiği okulundan kaydı silinmişti. Kendisinin ciddi bir tedavi görmesi için, bir an önce hastaneye yatması gerekiyordu. Ancak maddi imkansızlıklar bunu da engelliyordu.
Dayanacak gücümüz kalmamıştı....
O gece daha fazla direnmenin anlamsız olduğunu düşündük. Sabah Taşıtçıma gidip, el ele tutuşup, denize atlayıp anne ve babamıza kavuşmanın en kısa ve en doğru yol olduğuna karar verdik. Ve birbirimize sarılarak uyuduk...
Sabaha karşı rüyamda babamı gördüm. babam sevgi dolu bir sesle ve büyük bir kararlılıkla şöyle diyordu:
- Feride seni ve kız kardeşlerini çok güzel günler bekliyor. Biraz daha dayanın ve Ankara'ya gidin...
Heyecanla uyandım. Babamı görmek ve onun sesini duymak, bana öylesine huzur ve güven vermişti ki... Peki ya Ankara ? Kim vardı Ankara'da ? Nasıl gidecektik ? Küçük kız kardeşim ve hastaydı ve yarın okullar açılıyordu.... Ankara'da bizi ne bekliyordu? Kardeşim liseye tekrar başlayabilecek miydi ?
Her şey o kadar imkansız görünüyordu ki....
Birden aklıma babamın hep bahsettiği askerlik arkadaşı Kayserili Saim Kaya geldi. Ondan hep can kardeşim diye bahsederdi. Olabilir miydi böyle bir mucize ?
Hemen kız kardeşlerimi uyandırdım....
Sabah birlikte ölüme gitmeyi planladıkları kız kardeşlerine gece gördüğü rüyayı anlattı. Kaybedecekleri pek bir şey yoktu. Son bir kez şanslarını denemeye karar verdiler.
- Ankara'ya gitmek istediğimizi söylediğimizde yanlarında kaldığımızda uzak akrabalarımız nedenini bile sormadan bizi Ankara'ya giden otobüse bindirdiler...
Meçhul bir akıbete doğru yola çıkmıştık....
Benim içimde ise, o güzel 17 Eylül sabahının özel bir gün olduğunu ve bütün sıkıntıların sona ereceğini hissettiren garip bir duydu vardı. İşte, içimdeki bu sesi peşinden gidiyorduk. Bu bizim belki de son şansımızdı....
Terminalde indiklerinde ne paraları, ne de Ankara'da gidebilecekleri bir yerleri vardı... Sadece babalarından duydukları bir isimden başka....
- Bilinmeyen numaralardan gazeteci Saim Kaya'nın numarasını bulduk. Olanları kendisine anlattık. Yanına gelmek istediğimizi bildirdik. Bize nasıl yaklaşacağını merakla bekliyorduk....
Bizi garda karşılayan o melek insan, 3 genç kızın hayata tekrar merhaba deyişinin tek mimarıdır.
Aradan 21 yıl geçti. Hepimizi iyi kötü birer meslek sahibi anneleriz.... Ne zaman otobüs terminaline gelsem; bilinmeye doğru çıktığımız o ürkek halimizi hatırlarım.... Evet, hayat bir sınavsa, o sınavı başarıyla geçtiğimize inanıyorum....
Şüphesiz ki, bu sınavı başarıyla verebilmelerinde en büyük pay sahibi, yıllar önce ölen babalarıydı. Öte âlemden rüya kanalıyla ilettiği o mesaj, kızlarının bitmek üzere olan umutlarını güçlendirmiş ve onları yeniden yaşama bağlamıştı.