Karsi Tarafa Goz Attim - Edebiyat, Netlog, Satranç, Youtube, Futbol, Eğlence, Komedi, Siyaset, Şiir, Hikaye, Dil ve Anlatım, Türkçe, Şiirler, Yazar, Şair, Şairler, Makaleler, Türk Edebiyatı, Öğretmen, Öğrenci, vBulletin Temaları, Joomla, Hack

**intibaH** · 01-21-2008, 02:25 PM

KARŞI TARAFA GÖZ ATTIM....

Tarih: 18.09.1998
Yer: İstanbul
Olayı Yaşayan: Uğur Saygı

" Bana belki inanmayacaksınız ama ben yaşadıklarımın gerçek olduğuna bütün kalbimle şahidim. Bunlar bir gün tüm açıklığıyla ortaya çıkacaktır....! "
Evet... Sözlerine böyle başlamıştı Uğur Bey...
25 yaşına kadar ateist olan Uğur Bey 13 yaşından itibaren din konusunda kiminle konuşsa netice kavgayla bitiyordu. Ne o karşısındakileri, ne de karşısındakiler kendisini ikna edemiyordu....
- 2 yıl önce mesleğim nedeniyle Maraş'a buğday almaya gidiyordum. Bindiğim otobüs Aksaray yakınlarında bir kamyonu sollarken karşı taraftan gelen neft yüklü kamyona çarpmamak için çaba göstermesine rağmen büyük bir zincirleme kazaya neden oldu.... Son gördüğüm şey büyük bir patlama ve alevlerdi....
Birden bedenimin üzerinde dalgalanmaya başladım. Bedenimin birçok yeri yanmıştı. Birden bu izler yüzünden yakışıklı bir kişi olamayacağım aklıma geldi. Etrafı seyretmeye başladım. Kömür haline gelmiş cesetler vardı. Trafik kitlenmiş, çevredeki insanlar yardım edebilmek için koşuşuyorlardı ama kaza yerine yaklaşamıyorlardı...
Biraz daha yükselmeye başladım. Yükseldiğim yerde uğultu şeklinde konuşma sesleri duyuyordum. Bu duyduklarım, kendilerine ne olduğunu soran insanların düşüncesiydi. Ben bunları duymaktan çok, sanki beynimin içinde hissediyor ve algılıyordum. Düşünce grubuyla yükselmeye başladık. Yaşam, dünya ve kaza aşağılarda kalmıştı. Bambaşka bir atmosferdeydik sanki. Birden renklerin ve ışıkların en güzelini yansıtan bir ovada buldum kendimi. Ailemizin tüm ölmüşleri bana doğru geliyorlardı. Hepsinin üzerine o güzel parıltı vardı. Birlikte yükseldiğimiz varlıkların geçişine izin verildi. Bana merhamet ve sevgiyle bakan çok ışıklı bir varlık: " Buraya geçebilmen için hiçbir hazırlığın yok ! " dediği anda, ailemin o planda bulunan fertleri geriye doğru uzaklaşmaya başladılar. Bana iletmek istedikleri şeyleri benliğimin içinde algılamaya başlamıştım: " Daha zamanın var. Dünyada yaşayanlara yapman gereken vazifelerin var ama en önemlisi değer yargılarını, düşüncelerini ve sevgini tanı. Gerçek değerlerini mânâda ara, maddede değil.... " deniyordu.
Orada kalmayı çok istediğimi hissettiğimde, bana hayatımdan belli kesitler gösterildi. Kabul edilemeyeceğimi çok iyi anlamıştım artık...
İşte tam o anda geriye doğru hızla çekildiğimi fark ettim. Daha sonra kendimi bedenimin yanında buldum. Doktorlar ve hemşireler yoğun bir şekilde benim bedenimin üzerinde çalışıyorlardı. Onları arkalarından yada enselerinden görebiliyor ve konuşmalarını duyabiliyordum.Bedenim gerçekten çok kötü bir durumdaydı. Ben geri gitmek istiyordum. Doktorların beni yaşatmaya çalışmalarını istemiyordum. Çünkü; gördüğüm o yer her neresiyse inanılmaz huzur ve güzellik dol bir yerdi. Ancak bu şartlarda, henüz oraya kabul edilemeyeceğimi de biliyordum.
Hayatımın bundan sonraki bölümünde bütün değerlerimi değiştirmek ve oralarda kabul görülebilecek bir insan olmam için yapmam gereken o kadar çok şey vardı ki... Eğer bu dünya bir okulsa, o okulu çok geç fark eden bir kişi olarak, sıfırdan başlamak için çok geç kaldığımı umut ederek ve bu şansı bana veren bu deneyi bana yaşatan gökyüzündeki o kuvvete minnet duyarak hayata yeniden başlıyordum...
Merhaba Dünya.... !

socanvz · 06-13-2008, 05:41 PM

[Sadece Kayitli Kullanicilar Linkleri Gorebilir. Lutfen KAYIT olunuz.][Sadece Kayitli Kullanicilar Linkleri Gorebilir. Lutfen KAYIT olunuz.]

01-21-2008, 02:25 PM	#1 (permalink)
intibaH Üyelik tarihi: Jan 2008 Nerden: Odam :) Yaş: 17 Mesajlar: 1.040 Tecrübe Puanı: 10	Karsi Tarafa Goz Attim KARŞI TARAFA GÖZ ATTIM.... Tarih: 18.09.1998 Yer: İstanbul Olayı Yaşayan: Uğur Saygı " *Bana belki inanmayacaksınız ama ben yaşadıklarımın gerçek olduğuna bütün kalbimle şahidim. Bunlar bir gün tüm açıklığıyla ortaya çıkacaktır....!* " Evet... Sözlerine böyle başlamıştı Uğur Bey... 25 yaşına kadar ateist olan Uğur Bey 13 yaşından itibaren din konusunda kiminle konuşsa netice kavgayla bitiyordu. Ne o karşısındakileri, ne de karşısındakiler kendisini ikna edemiyordu.... - 2 yıl önce mesleğim nedeniyle Maraş'a buğday almaya gidiyordum. Bindiğim otobüs Aksaray yakınlarında bir kamyonu sollarken karşı taraftan gelen neft yüklü kamyona çarpmamak için çaba göstermesine rağmen büyük bir zincirleme kazaya neden oldu.... Son gördüğüm şey büyük bir patlama ve alevlerdi.... Birden bedenimin üzerinde dalgalanmaya başladım. Bedenimin birçok yeri yanmıştı. Birden bu izler yüzünden yakışıklı bir kişi olamayacağım aklıma geldi. Etrafı seyretmeye başladım. Kömür haline gelmiş cesetler vardı. Trafik kitlenmiş, çevredeki insanlar yardım edebilmek için koşuşuyorlardı ama kaza yerine yaklaşamıyorlardı... Biraz daha yükselmeye başladım. Yükseldiğim yerde uğultu şeklinde konuşma sesleri duyuyordum. Bu duyduklarım, kendilerine ne olduğunu soran insanların düşüncesiydi. Ben bunları duymaktan çok, sanki beynimin içinde hissediyor ve algılıyordum. Düşünce grubuyla yükselmeye başladık. Yaşam, dünya ve kaza aşağılarda kalmıştı. Bambaşka bir atmosferdeydik sanki. Birden renklerin ve ışıkların en güzelini yansıtan bir ovada buldum kendimi. Ailemizin tüm ölmüşleri bana doğru geliyorlardı. Hepsinin üzerine o güzel parıltı vardı. Birlikte yükseldiğimiz varlıkların geçişine izin verildi. Bana merhamet ve sevgiyle bakan çok ışıklı bir varlık: " Buraya geçebilmen için hiçbir hazırlığın yok ! " dediği anda, ailemin o planda bulunan fertleri geriye doğru uzaklaşmaya başladılar. Bana iletmek istedikleri şeyleri benliğimin içinde algılamaya başlamıştım: " Daha zamanın var. Dünyada yaşayanlara yapman gereken vazifelerin var ama en önemlisi değer yargılarını, düşüncelerini ve sevgini tanı. Gerçek değerlerini mânâda ara, maddede değil.... " deniyordu. Orada kalmayı çok istediğimi hissettiğimde, bana hayatımdan belli kesitler gösterildi. Kabul edilemeyeceğimi çok iyi anlamıştım artık... İşte tam o anda geriye doğru hızla çekildiğimi fark ettim. Daha sonra kendimi bedenimin yanında buldum. Doktorlar ve hemşireler yoğun bir şekilde benim bedenimin üzerinde çalışıyorlardı. Onları arkalarından yada enselerinden görebiliyor ve konuşmalarını duyabiliyordum.Bedenim gerçekten çok kötü bir durumdaydı. Ben geri gitmek istiyordum. Doktorların beni yaşatmaya çalışmalarını istemiyordum. Çünkü; gördüğüm o yer her neresiyse inanılmaz huzur ve güzellik dol bir yerdi. Ancak bu şartlarda, henüz oraya kabul edilemeyeceğimi de biliyordum. Hayatımın bundan sonraki bölümünde bütün değerlerimi değiştirmek ve oralarda kabul görülebilecek bir insan olmam için yapmam gereken o kadar çok şey vardı ki... Eğer bu dünya bir okulsa, o okulu çok geç fark eden bir kişi olarak, sıfırdan başlamak için çok geç kaldığımı umut ederek ve bu şansı bana veren bu deneyi bana yaşatan gökyüzündeki o kuvvete minnet duyarak hayata yeniden başlıyordum... *Merhaba Dünya.... !*

06-13-2008, 05:41 PM	#2 (permalink)
socanvz Üyelik tarihi: Jun 2008 Mesajlar: 16 Tecrübe Puanı: 0	oil painting. [Sadece Kayitli Kullanicilar Linkleri Gorebilir. Lutfen KAYIT olunuz.][Sadece Kayitli Kullanicilar Linkleri Gorebilir. Lutfen KAYIT olunuz.] __________________ [Sadece Kayitli Kullanicilar Linkleri Gorebilir. Lutfen KAYIT olunuz.]

Seçenekler	Arama
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder	Arama: Gelişmiş arama yap
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç