 |
|
|||||||
| Ironik Hikayeler Korku, heyecan, ilginç ironik hikayeler |
 |
|
|
LinkBack | Seçenekler | Arama | Stil |
02-02-2008, 11:21 PM
|
#1 (permalink) |
 
Üyelik tarihi: Jan 2008
Nerden: AfriKâ xD
Mesajlar: 245
Tecrübe Puanı: 10   |
Küçük Bir Adam
 Küçük Bir Adam Seni ilk gördüğümde,karlı bir temmuz sabahı idi ve adımlarının telaşı beni çok şaşırtmıştı,seni izlemiştim.Daha önce defalarca yürüdüğüm bu yol,seni izlerken sanki başka bir yere dönüşmüştü.Birkaç kez sana seslenmeyi ve gerçeği söylemeyi nasıl istemiştim bilemezsin. Gitmekte olduğun yerde olmasını istediğin herne yada herkimse,orada değildi.Yanıltmak istemezdim seni.Yani kuzeyde değil ama doğuda olabilir anlamında değildi sana yapmak istediğim uyarı.Sen belki görmüyordun,ancak her adımında biraz daha kısalıyordun,küçülüyordun ve soluyordun. Amacını bilemezdim,fakat amacın değildi merak ettiğim şey,nereye ,neye ve kime gittiğindi.Arkandan seslenme isteğim artıyordu giderek ve bu gerçeği,yani boşuna gittiğin gerçeğini sana nasıl anlatsam diye düşünüyordum bir yandan.Sonra bana oldukça tuhaf gelen şeyi yaptın,ansızın durdun ve geriye dönüp bana bakmaya başladın ve şöyle dedin gülümseyerek,``hiçbir yere gitmiyorum aslında.`` -o halde bu telaşın?.Ne kadar yavan bir soruydu bu,ama sen cevapladın ve kar yağıyordu.``Ben``dedin,``giderek küçülüyorum,ancak belki yürürsem biran içinde yitip gidebilirim,hem böylesi daha iyi``Bu sözlerin üzerine,seninde küçülüşünün farkında olduğunu ve yinede bunu pek umursamadığını hayretle anlamıştım.Bana beraber yürümeyi önerdin sonra.Biz yürürken,etrafımızda bembeyaz kar dışında hiçbirşey yoktu ve kar herşeyi örtmüştü.Yıllarca yürüdük.Herşey değişiyordu ama biz aynı kalıyorduk.Ruhlarımız ve kimliğimiz aynı kalıyordu.Sadece giderek küçülüyor ve kimse tarafından görülmüyorduk.Sen birgün,belkide tam zamanında öldün.Düşünmeye başladım...Yürümeli ve giderek küçülen bedenimi biraz daha hayatta tutmalı mıydım? Yoksa başamı dönmeliydim?.Yürümeye devam ettim.Bir şehire vardım.Durdum ve insanlara,hayvanlara ve binalara ,çöp tenekelerine baktım...Seslerin ve ışıkların,ahlakın ve günahın arasında senin gibi birini aradım.Bulmak pek zor olmadı.İncecik paltosuna sarınmış,senin kadar telaşlı birini daha gördüm birgün.Ve ardından yürüdüm yine... ağıt yakmışsın dünyanın ruhuna ve savaşlar çıkarmışsın durup dinlenmeden durup dinlenmeden... Bu kişide küçülüyordu senin gibi giderek ve senin gibi bu kişide umursamıyordu küçülüşünü.O kadar telaşlı olmasının nedeni belki işe yetişmek içindi yada kimbilir ne için?Yürüdü,yürüdü ve tıklım tıklım bir otobüse bindi.Ben onu otobüste bile izledim... emanetsin bana ey umut! ne duam yarım kalsın sana ne nefesim kesilsin yarıda gözlerimi kapadım bak! koru beni şimdi... Ve sonra korkunç olanın varlığı beni sarstı.Otobüs içindeki tüm insanlar,sessiz ,ürkek,ve yorgundular... kan revan içinde bakıyorsun bana... minicik ayakların kopuyor şimdi rahimden ve kopacak yarın rahman ve rahimden... Belki onlarda senin ve benim gibi yürümek istemişler ve biraz yürümüşler,ancak sonra tam küçülüp yok olacakları bir noktada korkup geri dönmüşlerdi...Hepsine teker teker sormak istemiştim...gözlerinin içine bakarak...`` ya sonra ne olacak,sonra ne yapacaksın?...bundan başka birşey yok mu?...hepsi bu mu?...bunu kabüllendin mi?...`` ağaçlara tırmanıyor çocuklar kırmızı elmalar için düşüyorlar ve kanıyor bedenleri yine tırmanıyorlar... ``korkuyor musun?...ölümden korkuyor musun?...Toprağa karışmaktan,toprağın içinde çürümekten?..`Hiç` olmaktan korkuyor musun?...`` ardında izler bırakarak ilerliyor zaman etrafında tarih yıkılıyor ve tarih örülüyor sorular geliyor aklına erteliyorsun... ``ne yapmayı düşünüyorsun?...Bu yol nereye gidiyor?...Verecek ve alacak neyin var(dı),neyin kaldı?...`` geri dön Yunus,geri dön! buğday bitecek... ihtiyacın nedir,neyedir belli olacak... ``yalnız olmaktan,yalnız ölmekten korkuyor musun?...`` Cevaplar hemen hemen aynı olacaktı...Bir neden,eve gitmek için bir nedenleri olacaktı...Çocukken yaşama nedenleri bir oyuncaktı ve sımsıkı sarılmışlardı bu oyuncağa-nedene-....Şimdi yine bir oyuncak-neden-bulacaklardı. ve bir değil binlerce oyuncak-neden-buldular.Makineler ve onların ardında gizlenen makineler,onlara hergün yeni oyuncaklar-nedenler-veriyordu...giderek küçülüyorlardı...adamlar ve kadınlar...
__________________
 O benim için baldı.. Hersey aslında eskide mi kaldı? Herkes oyle sandı.. Aslında herşey içimde saklı.. 16 senelik benlik.. Kalbim çalışmaz ki artık bitik..Yazdıgım sozler yaramaz oldu silindi artık okunmaz silik silik! ßu da gelir gecer sananlar.. Soyleyecklerim var.. O benim icin vazgecilmez bir yar.. Yeri gelir o da anlar.. Yagdı kalbime kar.. Herkes bana onu sorar.. En cok hatırlanmamak bana koyar! Yaslar gozlerden akmaya baslar.. Sarkar yanaklardan damlalar.. Timsah sanan var.. uCH-m uzulmeye baslar.. ßu lyriclere de artık hüzün sarar... ßen kacaar!!!  info : mmmr_07@hotmail.com
|
|
    
|
Normal
